Egyptische lampen op reis

Wanneer ik al reizend op zoek ga naar mooie Arabische spullen van ver weg kom ik ook altijd andere reizigers tegen met een voorliefde voor andere culturen en hun ambachten en kunstvormen. De ene is op zakenreis, de ander op doorreis naar de kust, weer een die familie komt opzoeken. Al houd ik niet van reisverhalen in boeken, wanneer reizigers elkaar tegen komen en vertellen wat hen drijft tot hun nomadische activiteiten, vind ik het altijd boeiend om juist die verhalen te horen. En grappig genoeg is verzamelen van moois van overzee bijna steevast een onderwerp van gesprek. Zakenreizigers nemen vaak souvenirs mee voor hun wederhelft of kinderen. Diplomaten pakken het groter aan en zetten hun ambtswoning eerst vol met grote en zware lampen en bloempotten, tapijten en wandkleden. De mensen die het vaak het moeilijkst hebben te midden van zoveel prachtigs en unieks zijn de wereldreizigers die hun hele hebben en houden op hun rug dragen.

Op mijn laatste reis in Egypte kwam ik een Duits-Frans stel tegen dat hun leven met goede baan in Duitsland had opgezegd. Ze wilden de wereld over reizen tot ze de plaats zouden vinden waar ze zich wel thuis zouden voelen. Ze hadden ontslag genomen, hun huurhuizen opgezegd, hun inboedel verkocht. De brug naar hun oude leven hadden ze rigoureus en weloverwogen verbrand. Weloverwogen, zodat ze niet, op een moment van zwakte of tegenslag, hun plannen aan de wilgen zouden hangen en opnieuw in de val van hun oude bestaan zouden trappen, zonder de wereld eerst te hebben gezien.

Ik was onder de indruk van hun vastbeslotenheid en idealisme en genoot ervan met hen te praten over verre streken en andere culturen. Ik vertelde over mijn verzamelwoede en vroeg hen of ze het daar niet moeilijk mee hadden. Ik kon me zo voorstellen dat het zo nu en dan lastig zou zijn weerstand te bieden aan de materiele cultuur, de juwelen van lokale ambachtslieden. En inderdaad, dit bleek een lastig punt. Toevallig hadden ze die middag met pijn in hun hart afstand genomen van een Egyptische lamp. Zo’n mooie van verzilverd messing (Goed voorbeeld: Ghalia.nl), waar de glans nooit vanaf gaat, en die je dus niet hoeft op te poetsen als een lamp van Aladdin. Zo een met van dat verfijnde filigrainwerk, met kleine perforaties en sprookjesachtige patronen. Ik kon me voorstellen waar ze doorheen waren gegaan en bood mijn hulp aan.

Ze wisten dat zij op een dag een thuis zouden vinden waar ze die lamp wilden ophangen. En ik wist dat ik zelf best een tijdje naar die lamp zou willen kijken. Ik gaf mijn contactgegevens, zij kochten de lamp en ik bewaarde hem tot zij een plaats voor hun lamp gevonden hadden. Ik volg hun omzwervingen via hun blog, en tot op heden vindt hun Egyptische lamp een warm thuis bij mij. Zijn eigenaren zijn voorlopig nog nomaden, zoekend en ervarend in de wereld.